Altı ay önce, soğuk bir 3 Ocak gününde, Soccerverse'teki her kulüp sezona eşit şartlarda başladı. Defterler artık kapandı. Büyük liglerde 38 hafta geride kaldı, puan durumları netleşti ve kupalar ile yaz sıfırlaması başlamadan önce Sezon 3 şimdiden şeklini aldı.

Her şeyden öte, bu sezon en iyi kadroların acı bir gerçeği öğrendiği sezon oldu: Soccerverse'te *en iyi* ve *şampiyon* aynı anlama gelmiyor.

Yıkılmayı reddeden hanedanlıklar

Danimarka'dan başlayalım, çünkü bu sezon hiçbir şey bu kadar acımasız değildi. København, Fatincasa yönetiminde üst üste üçüncü şampiyonluğunu kazandı; hatta "kazandı" kelimesi hafif kalır: 38 maçta 102 puan, 33 galibiyet, atılan 116 gol ve yenilen 13 gol — artı 103 averaj ve arkalarındaki Brøndby ile aralarında 16 puanlık bir fark. Üst üste üç şampiyonluk artık sadece bir seri değil. Bu bir hükümdarlık.

Portekiz aynı hikayenin daha sessiz bir versiyonunu anlattı. SoccerversePortugal'ın Porto'su üst üste ikinci kez şampiyon oldu; sezonu 93 puanla, kendilerinden daha fazla gol atan (73'e karşı 64 gol) ama yine de ikinci sırada kalan Benfica'nın sekiz puan önünde tamamladı. Diğer her yerde çalkantıların yaşandığı bir sezonda, istikrar sessizce kazanmaya devam etti.

Eli boş dönen devler

Ve madalyonun diğer yüzü.

İspanya, oyundaki en acımasız puan tablosunu ortaya koydu. Barcelona, ülkedeki en yüksek reytingli kadroya (ortalama 92), en büyük stadyuma, en büyük taraftar kitlesine ve dokuz haneli maliyetlerle yeniden kurulan bir kadroya sahip. Sezonu üçüncü sırada tamamladılar. Üstlerinde ise gözünü bile kırpmayı reddeden iki Madrid vardı: Gevenito'nun Madrid White'ı 85 puanla şampiyonluğu göğüslerken, TeteBarriero3'ün Madrid Red'i onları 82 puana kadar kovaladı.

Bu mücadelenin tam ortasında yer alanlar her dakikasını iliklerine kadar hissetti.

Battle for la liga has been worst than a bloody war battle.

Even Barcelona, 3rd of our league, will be the champions or near in other top-5 ones.

Haksız da sayılmaz — ve işte bunu kanıtlayan rakam: Barcelona sezonu 76 puanla tamamladı. 76 puan, İngiltere'de şampiyonluğu getiren puanın ta kendisiydi.

İngiltere'nin devleri de aynı duvara diğer taraftan çarptı. Phesiola'nın Manchester Blue'su — ligin en pahalı kadrosu — tüm sezon boyunca sadece beş maç kaybetti ama 15 beraberlikle adeta kendi kendini baltalayarak ikinci sırada kaldı. Kimsenin yenemediği takım ligi kazanamadı. Şampiyonluk ise Sjow'un London Red'ine gitti: 38 maçta sadece 13 gol yiyerek ülkenin en sağlam savunmasına sahip olan takım, yedi puan farkla zirveye oturdu.

Almanya ise aristokratlara karşı en acımasız olanıydı. Bayern, Bundesliga'daki en yüksek reytingli kadroya (ortalama 88) sahip olmasına rağmen sezonu beşinci sırada tamamladı.

Santimlerle belirlenenler

Bu sezon paranın ve yıldız reytinglerinin belirleyici olmadığı yerde, en ufak detaylar devreye girdi.

Almanya'da şampiyonluk tek bir gole kaldı. Stuttgart ve Dortmund sezonu 77 puanla, her ikisi de 23 galibiyetle ve tam olarak 56'şar gol atarak tamamladı. Stuttgart şampiyon oldu çünkü kalesinde 20 gol görürken Dortmund 21 gol yemişti — yani artı 36'ya karşı artı 35 averajla. Dortmund ligdeki en büyük stadyuma, en büyük taraftar kitlesine ve en şişkin kasaya sahip. Koca bir sezon boyunca şampiyonluğu tek bir gol yüzünden kaybettiler.

İskoçya, artık gelenekselleşen Old Firm bıçak sırtı mücadelesine sahne oldu: socryptic'in Glasgow Green'i, SnakeEyes'ın Glasgow Blue'sunu 91'e karşı 94 puanla geride bıraktı; her iki takım da yüz gol barajını aştı (106 ve 105). Kore'de de yarış başa baş gitti, ta ki mijels'in Gangwon'u 88 puana ulaşıp şampiyonluk tacını takana kadar — ki bu başarı, şaşırtıcı bir şekilde 7.000'den az bir taraftar kitlesinin önünde kazanıldı.

Gol çığı

Ancak saf seyir zevki açısından hiçbir şey İzlanda'nın eline su dökemezdi.

Reykjavík Fossvogur, İzlanda birinci ligini 42 maçta 108 puan ve 162 golle şampiyon tamamladı — üstelik sadece 1.613 kişilik bir stadyumda. Bu gol makinesinin motoru, tek başına 55 lig golü atan 21 yaşındaki Alman santrfor oldu. Tüm ligdeki en iyi ikinci forvet ise sadece 16 gol atabildi. Kendisi, gazetemiz tarafından rahatlıkla Sezonun Oyuncusu seçildi ve onunla diğer herkes arasındaki uçurum, Sezon 3'ün ürettiği en absürt rakam oldu.

Bu durum genel havaya da uyuyordu. Bu sezon adeta bir gol çığı sezonuydu — Copenhagen'ın 116, Glasgow Green'in 106, Gangwon'ın 96 golü — organize olanlar ile diğerleri arasındaki mesafenin her zamankinden daha fazla açıldığı bir dönem oldu.

Ve diğer herkes

Manşetler devlere ait olabilir ama sezonun ruhu piramidin daha alt basamaklarında yaşandı. Alt liglerde tayfunk55, gerçek hayatta bu iki başarıyı da hiç tadamamış bir kulüple lig ve kupa dublesi yapmayı başardı:

We achieved the double with Samsunspor — a club that has never won a league title or a cup in real life — winning both trophies in sv. It was just as challenging in the game as it is in real life.

Tüm liglerdeki şampiyonluk yarışları son cumartesi gününe kadar taşındı. Menajerler, çoğumuzun adını bile duymadığı kulüpler için soyunma odası konuşmaları yazdı ve her kelimesini yürekten hissetti. Ve her şey nihayet sona erdiğinde, sezonun en güzel kadeh kaldırma mesajı dev liglerin şampiyonlarından değil, oyunun alt kademelerinden üst lige yükselen bir menajerden geldi:

Congrats to the winners, the losers, the ones who got promoted and the ones who fought all season. 🥂 to season 3 and 🚀 to season 4!

İşte tek bir cümleyle Sezon 3. Hanedanlıklar yerini sağlamlaştırdı, devler evlerine eli boş döndü, Reykjavík'teki bir çocuk 55 gol attı ve en çok önem taşıyan şampiyonluk her zaman kendi kulübünüzün kovaladığı şampiyonluk oldu.

La Liga kupasını kaldıran Gevenito bile şimdiden geleceğe bakıyordu:

Will be crazy if I can hit 100 points a season.

Sezon 4 yakında başlıyor. Bazıları oraya ulaşacaktır.