Sześć miesięcy temu, mroźnego trzeciego stycznia, każdy klub w Soccerverse startował z tego samego poziomu. Księgi są już zamknięte. Rozegrano trzydzieści osiem kolejek w najważniejszych ligach, tabele przestały się ruszać i zanim do głosu dojdą puchary oraz letni reset, Sezon 3 nabrał już ostatecznych kształtów.

Był to przede wszystkim sezon, w którym najlepsze składy poznały bolesną prawdę: w Soccerverse *najlepszy* i *mistrz* to nie to samo słowo.

Dynastie, które nie dały się złamać

Zacznijmy od Danii, bo nic w tym sezonie nie było tak bezwzględne. København zdobyło trzeci z rzędu tytuł pod wodzą Fatincasa, a słowo „wygrało” to zdecydowanie za mało: 102 punkty w 38 meczach, 33 zwycięstwa, 116 strzelonych goli i 13 straconych — bilans bramkowy plus sto trzy i szesnaście punktów przewagi nad drugim Brøndby. Trzy tytuły z rzędu to już nie tylko seria. To reżim.

Portugalia napisała spokojniejszą wersję tej samej historii. Porto prowadzone przez SoccerversePortugal obroniło tytuł, kończąc z 93 punktami na koncie i ośmioma przewagi nad Benfica, która zdobyła nawet więcej bramek (73 do 64) — a i tak zajęła drugie miejsce. W sezonie pełnym zawirowań wszędzie indziej, stabilizacja po cichu triumfowała.

Giganci, którzy zostali z pustymi rękami

A teraz druga strona medalu.

Hiszpania przyniosła najbardziej okrutną tabelę w grze. Barcelona posiada najwyżej oceniany skład w kraju — średnia 92 — największy stadion, największą bazę kibiców i skład przebudowany kosztem dziewięciocyfrowej kwoty. Skończyli na trzecim miejscu. Nad nimi dwa kluby z Madrytu po prostu nie chciały mrugnąć: Madrid White menedżera Gevenito sięgnął po tytuł z 85 punktami, a Madrid Red pod wodzą TeteBarriero3 gonił ich do samego końca, zdobywając 82 punkty.

Ludzie będący w samym środku tego piekła odczuli każdą minutę.

Battle for la liga has been worst than a bloody war battle.

Even Barcelona, 3rd of our league, will be the champions or near in other top-5 ones.

I nie myli się — a oto liczba, która to udowadnia. Barcelona zdobyła 76 punktów. Siedemdziesiąt sześć punktów to dokładnie tyle, ile wystarczyło do mistrzostwa Anglii.

Angielscy giganci zderzyli się z tą samą ścianą z drugiej strony. Manchester Blue menedżera Phesiola — najdrożej zbudowany skład w dywizji — przegrał tylko pięć meczów w całym sezonie, a i tak zajął drugie miejsce, pogrzebany przez piętnaście remisów. Drużyna, której nikt nie potrafił pokonać, nie zdołała wygrać ligi. Tytuł trafił zamiast tego do London Red pod wodzą Sjow: siedem punktów przewagi i najszczelniejsza defensywa w kraju, która straciła zaledwie trzynaście bramek w trzydziestu ośmiu meczach.

Niemcy były najbardziej surowe dla arystokracji. Bayern dysponuje najwyżej ocenianym składem w Bundeslidze, ze średnią 88 — a skończył na piątym miejscu.

Decydowały centymetry

Jeśli o tym sezonie nie zdecydowały pieniądze i gwiazdorskie oceny, to zrobiły to najdrobniejsze szczegóły.

O mistrzostwie Niemiec zadecydował jeden gol. Stuttgart i Dortmund zakończyły sezon z 77 punktami, oba z 23 zwycięstwami i oba ze strzelonymi dokładnie 56 golami. Stuttgart został mistrzem, ponieważ stracił 20 bramek, a Dortmund 21 — bilans bramkowy wyniósł plus 36 do plus 35. Dortmund ma większy stadion, większą bazę kibiców i najgrubszy stan konta w lidze. Przegrali tytuł jednym golem na przestrzeni całego sezonu.

W Szkocji rozegrała się tradycyjna już walka na noże w Old Firm: Glasgow Green menedżera socryptic wyprzedził Glasgow Blue pod wodzą SnakeEyes stosunkiem punktów 94 do 91, przy czym obie drużyny przekroczyły barierę stu goli (106 i 105). W Korei również było blisko, zanim Gangwon menedżera mijels odskoczył na 88 punktów i sięgnął po koronę — co ciekawe, wywalczoną przed publicznością liczącą mniej niż 7,000 kibiców.

Lawina

Jeśli jednak chodzi o czyste widowisko, nic nie mogło równać się z Islandią.

Reykjavík Fossvogur wygrał islandzką ekstraklasę ze 108 punktami i 162 golami w 42 meczach — grając na stadionie mieszczącym 1,613 osób. Motorem napędowym był 21-letni niemiecki środkowy napastnik, który sam strzelił 55 goli ligowych. Kolejny najlepszy napastnik w całej dywizji uzbierał szesnaście. Jest on bezapelacyjnie Piłkarzem Sezonu naszej redakcji, a przepaść między nim a resztą stawki to najbardziej absurdalna liczba, jaką przyniósł Sezon 3.

Pasowało to do ogólnego klimatu. To był sezon lawin bramkowych — 116 goli Copenhagen, 106 Glasgow Green, 96 Gangwon — w którym dystans między dobrze zorganizowanymi a resztą był większy niż kiedykolwiek.

I cała reszta

Nagłówki należą do gigantów, ale dusza tego sezonu tętniła niżej w ligowej piramidzie. W niższych dywizjach tayfunk55 sięgnął po podwójną koronę (mistrzostwo i puchar) z klubem, który w prawdziwym życiu nigdy tego nie dokonał:

We achieved the double with Samsunspor — a club that has never won a league title or a cup in real life — winning both trophies in sv. It was just as challenging in the game as it is in real life.

Walka o tytuły w całych dywizjach toczyła się do ostatniej soboty. Menedżerowie pisali przemowy motywacyjne dla klubów, o których większość z nas nigdy nie słyszała, i traktowali poważnie każde słowo. A kiedy wszystko dobiegło końca, najlepszy toast sezonu wzniósł nie mistrz najwyższej klasy rozgrywkowej, ale awansowany menedżer z niższych szczebli gry:

Congrats to the winners, the losers, the ones who got promoted and the ones who fought all season. 🥂 to season 3 and 🚀 to season 4!

Oto Sezon 3 w jednym zdaniu. Dynastie okopały się na pozycjach, giganci wrócili do domu z pustymi rękami, chłopak w Reykjavík strzelił 55 goli, a tytuł, który liczył się najbardziej, to zawsze ten, o który walczył twój własny klub.

Nawet Gevenito, który faktycznie wzniósł puchar za La Liga, wybiegał już myślami w przyszłość:

Will be crazy if I can hit 100 points a season.

Sezon 4 zaczyna się już niedługo. Niektórym z nich uda się to osiągnąć.