Istnieje szczególne okrucieństwo w finale pucharu, który rozstrzyga się, zanim krzesełka na trybunach zdążą się nagrzać. Halle, trzecioligowy zespół, który teoretycznie nie miał prawa się tu znaleźć, wyszedł na własne boisko przed niemal kompletem 15,040 widzów, mając przed oczami lśniący Puchar Niemiec. Sześć minut później było już praktycznie po wszystkim.

Hamburg, klub z najwyższej klasy rozgrywkowej, który rozpoczynał sezon z oceną 80 przy 60 Halle, nie tyle wygrał Puchar DEU w Sezonie 3, co dokonał na niego bezwzględnego napadu. Dwa gole w pierwszych sześciu minutach zamieniły to wielkie widowisko w długą, bezowocną pogoń. Mecz zakończył się wynikiem 0-2 — a prawdę mówiąc, losy rywalizacji mogły zostać rozstrzygnięte już do przerwy.

Dwa ciosy, a potem zasłona

Pierwszy cios nadszedł w 3. minucie. Hamburg otrzymał rzut karny, Yves Bissouma podszedł do piłki, a pomocnik — który później opuścił boisko z nagrodą dla gracza meczu i bezbłędną oceną 10 — zmylił bramkarza gospodarzy. Zanim kibice zdążyli złapać oddech, było już 0-2: szybka kombinacja na prawym skrzydle pozwoliła napastnikowi Hamburg pokonać Matei Goga w 6. minucie. Gospodarze 0, goście 2, a na zegarze zaledwie 360 sekund.

To, co nastąpiło później, było dziwnym, jałowym teatrem finału, w którym underdog miał piłkę, ale nie miał żadnych argumentów. Halle cieszyło się 53% posiadania piłki, oddało 12 strzałów przy 11 Hamburg i wywalczyło siedem rzutów rożnych. Aliou Thiare zmusił bramkarza gości do wysiłku w pierwszych dziesięciu minutach; wcześniej Matteo Spinaccè posłał piłkę obok słupka. Jednak bramkarz Hamburg, wprowadzony w spokojny rytm, zanotował pięć obron, a grający przed nim Sebastian Schonlau był nie do przejścia — środkowy obrońca dotrzymywał kroku Bissouma, również kończąc mecz z notą 10.

Zarządzanie meczem w stylu Hamburg

Co znamienne, zespół Bidart nigdy nie dążył do zdobycia trzeciej bramki. Hamburg dokonał wszystkich trzech zmian w przerwie — w tym wycofując zarówno strzelca, jak i asystenta przy drugim golu — i skupił się na pilnowaniu prowadzenia, którego raczej nie mógł już stracić. Trener Halle, Ralek4, posłał do boju trzech nowych graczy tuż po upływie godziny gry, ale kolejne szanse rozbijały się o tę samą niebieską ścianę. Żółte kartki — które obejrzeli Bissouma, Franco Carboni z Halle oraz Jonathan Gradit z Hamburg, ukarani po obu stronach przerwy — były właściwie jedynymi emocjami, jakie przyniósł dalszy ciąg tego wieczoru.

Droga, która zakończyła się złamanym sercem

Nie pozwólmy, aby suchy wynik przesłonił to, jak Halle tutaj dotarło. Klub Ralek4 awansował z Division 4 jako mistrz w Sezonie 1, a obecnie zajmuje miejsce w środku tabeli trzeciej ligi, jednak ich pucharowa przygoda była materiałem na legendę: rozgromienie Berlin Westend 11-0 w pierwszej rundzie, wojna nerwów w rzutach karnych z Pirmasens i Kaiserslautern oraz półfinałowe zwycięstwo 2-0 nad Mainz. Siedem rund, siedem zwycięstw. Ósma, przeciwko drużynie grającej o trzy klasy rozgrywkowe wyżej, okazała się jednak barierą nie do pokonania.

Odkupienie w niebieskich barwach

Dla Hamburg to ostatecznie zagojona rana. Byli przegranymi finalistami pucharu w Sezonie 1, wicemistrzami pod wodzą innego trenera; pod wodzą Bidart poszli o krok dalej i po raz pierwszy wznieśli trofeum, co osłodziła im pula nagród w wysokości 66.9m-SVC. Dziesiąte miejsce w DEU Division 1 oznaczało rozczarowujący sezon ligowy, ale rozgrywki pucharowe rządzą się swoimi prawami — a Hamburg odpowiedział na nie w zaledwie sześć minut.

Halle wraca do trzeciej ligi z bólem porażki w finale na własnym terenie i cichą świadomością, że przez tę jedną, mało prawdopodobną wiosnę byli najpiękniejszą pucharową historią w Niemczech. Finały nie znają jednak sentymentów. Hamburg doskonale wiedział, jak wykorzystać wczesne prowadzenie. Ta bajka nawet nie zdążyła się rozpocząć.