Finały pucharów mają być dniem, w którym kopciuszek może pomarzyć. Bilbao miało na to jakieś pół godziny. Do 35. minuty poniedziałkowego finału ESP Cup, przed niemal kompletem 53,245 widzów stłoczonych na ich własnym stadionie, podopieczni Juanlux przegrywali już trzema bramkami, a trofeum było w drodze do stolicy. Wynik końcowy: Bilbao 0, Madrid White 3. To była procesja przebrana za wielkie widowisko.

To miało być pocieszenie po długim sezonie dla Bilbao. Kampanię ligową zakończyli na 12. miejscu – w środku tabeli, tracąc aż 39 punktów do drużyny stojącej naprzeciwko nich na środku boiska. Puchar był ich szansą na trofeum, a za plecami mieli atut własnego boiska i pełne trybuny. Nic z tego nie miało znaczenia. Madrid White przyjechali jako świeżo upieczeni mistrzowie Hiszpanii i zagrali jak zespół, który nie zamierza dzielić się blaskiem jupiterów.

Trzydzieści pięć minut, trzy gole

Wyrok wykonano z brutalną precyzją. Brazylijski napastnik Madrid White otworzył wynik już w ósmej minucie. W 21. minucie, ze wszystkich możliwych graczy, to brazylijski środkowy obrońca – który wrócił do składu zaledwie kilka dni po wyleczeniu urazu – podwyższył na dwa zero. A w 35. minucie francuski napastnik, najdroższy piłkarz na boisku wyceniany na ponad 62 miliony SVC i uznawany za najlepszego gracza w obu kadrach, mocnym strzałem ustalił wynik na trzy zero. Trzy gole, trzech różnych strzelców, trzech różnych asystentów, w tym doświadczony hiszpański rozgrywający, który rządził w środku pola, oraz niemiecki środkowy obrońca podłączający się do akcji ofensywnej.

Potem Madrid White po prostu kontrolowali przebieg wieczoru. Luka Modrić, pociągający za sznurki w pomocy, opuścił boisko w 60. minucie przy dawno rozstrzygniętym losie rywalizacji – luksus godny mistrza. Statystyki pokazują pełną kontrolę bez konieczności ciągłego posiadania piłki: posiadanie zakończyło się idealnym remisem 50-50, a mimo to Madrid White oddali 23 strzały przy 11 Bilbao, z czego 13 celnych w porównaniu do czterech rywali. To nie jest dominacja w posiadaniu piłki; to bezwzględna skuteczność.

Bramkarz, który uratował honor

Jeśli w Bilbao był jakiś bohater, to był nim człowiek między słupkami. Ich hiszpański bramkarz zaliczył dziesięć parad – dziesięć – i schodził z boiska z oceną meczową, której większość jego kolegów z pola mogła mu tylko pozazdrościć. Trzynaście strzałów Madrid White leciało w światło bramki; trzy go pokonały. Prosta matematyka pozwala zrozumieć, jak wysoki mógł być ten wymiar kary. Bez niego 0-3 zamieniłoby się w 0-6, a bolesna lekcja w totalne upokorzenie. Nagroda za ten trud była mizerna: Bilbao oddało tylko cztery celne strzały, wszystkie bez problemu wyłapane, a na kwadrans przed końcem straciło pomocnika z powodu kontuzji, co dopełniło ten fatalny wieczór.

Oficjalnym graczem meczu, co idealnie pasuje do wieczoru opartego na czystym koncie, został hiszpański lewy obrońca Madrid White, oceniony przez silnik gry na perfekcyjne dziesięć – obrońca wyróżniony w meczu wygranym 3-0 mówi wszystko o tym, jak niewiele pozwolili rywalom pod własną bramką.

Dublet dla Gevenito

Dla trenera Gevenito to dopełnienie kolekcji. Madrid White zdobyli już wcześniej mistrzostwo ESP Division 1 z 85 punktami w 38 meczach – 25 zwycięstw, trzy porażki i zaledwie 12 straconych bramek (najmniej w lidze) – wyprzedzając Madrid Red o trzy punkty w wyścigu o tytuł, który trwał do samego końca. Puchar oznacza krajowy dublet, i nie jest to jego pierwszy taki sukces: Gevenito zdobył dublet już w Season 1, a to jest jego drugi ESP Cup w erze Soccerverse. Czyste konto w finale nie było dziełem przypadku; to znak rozpoznawczy drużyny, która przez cały sezon broni dostępu do własnej bramki jak niepodległości.

Nawet jego rywale musieli uchylić czoła. Na koniec sezonu szef Madrid Red, TeteBarriero – człowiek, którego Madrid White wyprzedzili w lidze na ostatniej prostej – wysłał swojemu sąsiadowi wyrazy szacunku.

Gratulacje dla mojego przyjaciela @Gevenito 🔥 🐐 W przyszłym sezonie więcej i lepiej.

Odpowiedź Gevenito była pełna klasy wobec pokonanego rywala, ale tablica wyników w finale nie miała litości. Bilbao przystąpiło do najważniejszego wieczoru w sezonie, zapełniło stadion i zostało pokonane jeszcze przed przerwą. Marzenia trwały osiem minut. Dublet stał się faktem.