Są finały, które wygrywa się lepszą grą, i takie, które wygrywa się wbrew niej. Pierwsze poważne trofeum Tottenham zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii — i zupełnie ich to nie obchodzi.

W pełen napięcia poniedziałkowy wieczór, na oczach 52,735 widzów na wypełnionym po brzegi stadionie, Newcastle rzuciło wszystkie siły na ten finał ENG Cup i obeszło się smakiem. Dwadzieścia strzałów. Trzynaście celnych. Pięćdziesiąt sześć procent posiadania piłki. Co prawda tylko jeden rzut rożny przy sześciu rywali, ale i tak było to prawdziwe oblężenie. Ostatecznie, gdy 120 minut nie przyniosło rozstrzygnięcia, to Tottenham zachował zimną krew przy wykonywaniu jedenastek, wygrywając 3-2 w rzutach karnych po remisie 1-1 — podczas gdy zawodnicy Newcastle prowadzonego przez kw0w musieli ze smutkiem patrzeć w murawę.

Idealny początek, potem 80 minut walki o przetrwanie

Spurs nie mogli wymarzyć sobie lepszego początku. W 10. minucie Christos Mouzakitis posłał prostopadłe podanie, a James Maddison dopełnił formalności, wślizgiem posyłając piłkę do siatki i uciszając trybunę gospodarzy. Jak się później okazało, był to jedyny raz w całym turnieju, kiedy siatka Newcastle zatrzepotała — ale o tym za chwilę.

Wczesne prowadzenie miało jednak swoją cenę. W 18. minucie Pedro Porro doznał kontuzji i musiał opuścić boisko, a w jego miejsce wszedł Archie Gray. Od tego momentu scenariusz na ten wieczór był już jasny: Newcastle rzuciło się do ataków, a Tottenham okopał się na własnej połowie.

To, co działo się później, było bramkarskim koncertem, który sam w sobie zasłużył na puchar. Guglielmo Vicario zakończył mecz z dwunastoma obronami i w pełni zasłużoną notą 8, raz po raz powstrzymując Anthony Gordon — sam napastnik Newcastle oddał aż dziewięć strzałów. Gdy Gordon w końcu go pokonał w 61. minucie, dopadając do piłki i posyłając bombę obok bramkarza na wyrównanie, wydawało się, że tama pękła. Nic z tych rzeczy. Co ciekawe, Gordon został zmieniony zaledwie dwie minuty po strzeleniu gola, a drzwi, które Vicario tak dzielnie ryglował, już do końca nie dały się wyważyć.

Rozpacz na własnym terenie

Spurs przetrwali drugą połowę, przetrwali dogrywkę, a potem zrobili to, co robią rasowe drużyny pucharowe, gdy gra dobiega końca: wygrali loterię. Tottenham wykorzystał trzy rzuty karne przy dwóch trafieniach Newcastle i puchar powędrował w ich ręce.

Dla Newcastle ta porażka będzie bolesna przez długi czas. Spójrzmy na ich niesamowitą serię: sześć rund, sześć czystych kont, trzynaście strzelonych goli i zero straconych — Millwall (3-0), Preston (4-0), Stoke-on-Trent Burslem (3-0), Hull (1-0), Brighton (1-0) i Leeds (1-0) odprawione z kwitkiem bez ani jednej straconej bramki. Każdą rundę, włącznie z finałem, rozgrywali na własnym stadionie. Pierwszego gola w całym turnieju stracili w jedynym meczu, w którym nie mogli sobie na to pozwolić — i nie zdołali zdobyć drugiej bramki, mimo że przez półtorej godziny nękali Vicario strzałami.

Tytuł gracza meczu, co ironiczne i okrutne, trafił do zawodnika w czarno-białych barwach: Joelinton, który rządził w środku pola, zaliczając siedem kluczowych podań i notę 8. Jacob Murphy wyrównał tę ocenę. Pod każdym względem, poza samym wynikiem, był to finał Newcastle. Ale to wynik jest jedyną miarą, która decyduje o tym, kto zawiesi medal na szyi.

Długa droga Taddy do trofeów

Warto też pomyśleć o tym, co ten sukces oznacza dla drugiej strony. Pod wodzą Taddy, Tottenham zajął drugie miejsce w ENG Division 1 w Sezonie 1, spadł na szóste w Sezonie 2, a teraz w najbardziej dobitny sposób zrzucił z siebie łatkę wiecznie drugiego — zdobywając puchar na wyjeździe, wbrew przebiegowi gry, w rozgrywkach o wartości około 71.8m SVC. Nie zawsze trzeba grać najlepiej, by sięgnąć po puchar. Potrzebujesz bramkarza, momentu błysku i jaj, by strzelać karne. Drużyna Taddy miała to wszystko.

Nie ma czasu na żałobę

Brutalny zwrot akcji dla Newcastle polega na tym, że szansa na odkupienie nadejdzie już za kilka dni. W sobotę podejmą Kiev w finale Cup Winners' Cup — to drugi finał pucharowy w ciągu tygodnia i szansa na to, by te dwa tygodnie zapisały się w pamięci dzięki trofeom, a nie rzutom karnym. Dwadzieścia strzałów ne dało im nic w poniedziałek. Będą mieli nadzieję, że w sobotę czeka ich łaskawszy wieczór i mniej natchniony bramkarz rywali.

Nastroje w społeczności po rozegraniu tezonowych finałów były pełne uznania dla obu stron:

„Gratulacje dla wszystkich zwycięzców 🥳; to niesamowity wyczyn. I gratulacje dla wszystkich wicemistrzów; wasza niesamowita droga do finału to nie lada wyczyn. 💐

Tottenham ma puchar. Newcastle ma niedosyt — i jeszcze jedną szansę, by to naprawić.