Niektóre ligi walczą do ostatniego gwizdka w ostatniej kolejce. Dania zmierza prosto na koronację.

Witamy na kolejnym przystanku naszej podróży dookoła świata – w kraju, w którym tabela ligowa przypomina nie tyle rywalizację, co królewski dekret. Po rozegraniu wszystkich 38 meczów w DNK Division 1, København — klub, który reszta piłkarskiego świata nazywa FC Copenhagen — zakończył wyścig w Sezonie 3 z dorobkiem 102 punktów, mając aż 16 punktów przewagi nad drugim Brøndby. Wygrali 33 mecze, 3 zremisowali i 2 przegrali. Strzelili 116 goli, a stracili zaledwie 13. Ich bilans bramkowy to +103. Sezon zakończyli sześcioma zwycięstwami z rzędu: bilans formy to WWWWWW.

To nie jest walka o tytuł. To walec drogowy z włączonym radiem.

Człowiek, który wciąż to robi

Za kierownicą siedzi trener o pseudonimie Fatincasa i nie należy on do ludzi, którzy kryją swoją radość. 13 June, gdy grawer na pucharze był już niemal gotowy, wpadł na czat meczowy społeczności i rzucił kilka słów, które podsumowują całą erę duńskiego futbolu.

„Ups... Znowu to zrobiłem! Trzy z rzędu dla Copenhagen

Wcale nie przesadza. Księga rekordów potwierdza to co do joty: mistrz Danii w Sezonie 1, mistrz w Sezonie 2 i teraz mistrz w Sezonie 3. Czysty potrójny triumf z rzędu. Prowadzi København nie jak arkusz kalkulacyjny, ale jak prawdziwy klub, publikując ogłoszenia o oknie transferowym na kanale informacyjnym niczym prawdziwe biuro prasowe — witając nowe nabytki, takie jak Arthur Atta i Gonçalo Guedes, o których zapewniał, że są „gotowi na natychmiastowe wywarcie wpływu”.

Fundament pod tę dynastię jest największy w kraju. København gra na największym stadionie w lidze (38,065), ma największą bazę kibiców (27,385 — o ponad 8,000 więcej niż ktokolwiek inny) i dysponuje najgrubszym portfelem finansowym w dywizji z saldem wynoszącym 41.05M SVC. Najlepszy obiekt, najlepsi kibice, najgłębsze kieszenie i — co kluczowe — zarówno najlepszy atak, *jak i* najszczelniejsza obrona w kraju. Kiedy wyprzedzasz rywali na każdej płaszczyźnie, kwestia tytułu przestaje być znakiem zapytania.

Stara gwardia, która nigdy nie odeszła

Ale to jest opowieść z cyklu „Dookoła świata”, a sercem każdego piłkarskiego narodu są jego właśni ludzie. Spójrzmy więc poza zagraniczne transfery i znajdźmy dwa nazwiska, dzięki którym København ma tak bezbłędnie duński charakter.

W środku pomocy gra Thomas Delaney — zawodnik numer 15 w całej grze, oryginał, prawdziwy reprezentant Danii, który ma już 34 lata i wciąż ocenę 79. Obok niego w składzie jest Rasmus Falk Jensen, również 34-latek, także Duńczyk, symbol jednego klubu w barwach København z oceną 77 na koncie. Dwaj mężczyźni w średnim wieku, reprezentujący barwy flagowego klubu w kraju, wciąż stoją na straży dynastii zbudowanej wokół nich. Delaney z powodu kontuzji przedwcześnie zakończył końcówkę sezonu, ale obraz pozostaje: starzy Duńczycy trzymający drzwi, podczas gdy królestwo jest bronione.

Bramki mają jednak islandzki akcent. Albert Guðmundsson zdobył 25 goli w lidze, bezapelacyjnie sięgając po Złoty But jako zdecydowanie najskuteczniejszy strzelec rozgrywek. Obok niego German Onugkha dołożył 14 trafień, a norweski skrzydłowy Mohamed Elyounoussi 11. København nie tylko wygrał ligę duńską. Zdominował także jej klasyfikację strzelców.

Grupa pościgowa i maszyna moneyball

Jeśli ktoś nawiązał walkę z København, były to dwa kluby, które robią to zawsze. Brøndby, odwieczny rywal, zajął drugie miejsce z dorobkiem 86 punktów pod wodzą trenera XVIX, kierowany przez austriackiego bramkarza Patrick Pentz (ocena 82) stojącego za obroną, która straciła zaledwie 16 bramek. Brazylijski napastnik Giovane Santana zapewnił 17 goli, a duński rozgrywający Nicolai Frimodt Vallys był najbardziej kreatywnym zawodnikiem w całej lidze z dziewięcioma asystami.

Trzecie miejsce niesie ze sobą najbardziej duńską historię ze wszystkich. Herning — znany światu lepiej jako ekipa moneyball FC Midtjylland — zakończył rozgrywki z 85 punktami, zdobywając 99 goli (drugi najlepszy atak w lidze), grając na stadionie mieszczącym zaledwie 12,000 widzów. Trener Alman zbudował zespół, który osiąga wyniki rażąco ponad stan swojego kodu pocztowego. Lokalny kronikarz ligi duńskiej w społeczności, ackydraal, już dawno określił ich mianem niecierpliwych bogaczy kraju.

„FC Midtjylland ruszają agresywnie do przodu po wielkich odejściach... mają mnóstwo gotówki i zbroją się na kolejną długą batalię.

Twarzą tego projektu jest wschodząca siła duńskiego futbolu: August Priske Flyger, 22-letni wychowanek grający na pozycji napastnika, który zdobył 21 goli (ustępując jedynie Guðmundsson), związany trzyletnim kontraktem, w którym sam Alman figuruje jako jego agent. Polak Adam Buksa dołożył 12 goli i siedem asyst, Czech Jan Kuchta kolejne 16, a 22-letni Duńczyk Alexander Busch trzymał w ryzach linię obrony. Jeśli ktoś ma przerwać procesję København, rozsądnie byłoby postawić na mały klub z Jutlandii z dużym portfelem.

Za ich plecami Århus (AGF) zajął czwarte miejsce z 81 punktami, a Farum — FC Nordsjælland — uplasował się na piątej pozycji, będąc domem dla zawodnika z najwyższą oceną pojedynczego meczu w lidze, Serba Nikola Glišić, oraz napastnika Levy Nene, zdobywcy 16 bramek.

Drugi koniec raju

Każde królestwo ma swoje ruiny. Te najsmutniejsze znajdują się na samym dnie tabeli. Odense — OB, jedna z najbardziej dumnych marek w historii duńskiego futbolu, z czwartą największą bazą kibiców w całej lidze (9,485) — spadła na 18. miejsce, wygrywając zaledwie pięć meczów w całym sezonie i tracąc aż 80 bramek. Poniżej nich Esbjerg zamknął tabelę na samym dnie z dorobkiem 17 punktów, będąc posiadaczem najgorszej obrony w kraju: 91 straconych bramek w 38 meczach, a trenerowi Robera pozostało jedynie liczyć straty.

Warto też ciepło pomyśleć o zawodniku Aalborg, Kacper Przybyłko, który strzelił 15 goli dla zespołu zajmującego 14. miejsce — samotny strzelec na tonącej łodzi, dowód na to, że indywidualny błysk i udany sezon rzadko idą w parze z sukcesem drużyny.

Oto cała Dania: najwyższa klasa rozgrywkowa, o której szersza społeczność rzadko wspomina, rządzona przez trenera, który nie potrafi przestać wygrywać, broniona przez dwie starzejące się duńskie legendy, goniąca za miastem wydającym pieniądze jak gigant i opłakiwana przez historyczne marki spadające w przepaść. Sezon 3 przeszedł do historii. Sezon 4 właśnie się ładuje.

Jedyne prawdziwe pytanie, jakie pozostało w duńskim futbolu, to to, na które Fatincasa wciąż odpowiada wszystkim innym. Czy ktoś w końcu zdoła go powstrzymać przed ponownym sukcesem?