Wschodzące gwiazdy mają strzelać gole. Taki układ zawiera z nami rynek: nastolatek pojawia się znikąd, cena udziałów (influence) potraja się w jedno popołudnie, a ktoś na kanale handlowym nazywa go nowym Endrick zanim ten rozegra trzydzieści meczów ligowych. To głośny, uzależniający biznes, a społeczność Soccerverse jest w nim cudownie, beznadziejnie zakochana.

Warto więc powiedzieć wprost, że najbardziej niezawodny młody zawodnik holenderskiej ekstraklasy w tym sezonie nie strzelił ani jednego gola. He stopped them.

Bramkarz, który dorastał między słupkami

Rome-Jayden Owusu-Oduro ma 21 lat i nigdy nie nosił koszulki innego klubu. Trafił do bramki Alkmaar jako nastolatek i po prostu już w niej został — 35 występów ligowych w Season 1, 31 w Season 2, 36 w tym sezonie. To prawdziwa ściana minut zebrana zanim większość graczy w jego wieku wywalczy sobie miejsce w podstawowym składzie gdziekolwiek indziej.

Kolumna z czystymi kontami opowiada tę historię lepiej niż jakikolwiek raport skautowy: 16, potem 19, a następnie 20. Ta ostatnia liczba oznacza, że Owusu-Oduro zachował czyste konto w ponad połowie swoich meczów ligowych, gdy Alkmaar zajął trzecie miejsce. A dokonał tego, grając również w pucharach, gdzie dorzucił kolejne trzy czyste konta w dziesięciu europejskich meczach. Jego ocena (rating) wzrosła z surowego 63 jako dzieciak do dzisiejszego 83, a jego średnia ocen w tym sezonie — 7.5, z pięcioma nagrodami dla gracza meczu — to rodzaj stabilności, wokół której menedżerowie budują całe sezony, zamiast ryzykować.

Nie ma tu dramatu, wojny licytacyjnej ani gorączki IPO. Tylko 21-latek, który od trzech lat po cichu spisuje się znakomicie w klubie, który mu ufa. W grze obsesyjnie szukającej kolejnej eksplozji talentu, to prawdziwy unikat.

Łowca bramek, który strzelał przez ból

Kilka szafek dalej siedzi bardziej klasyczny przykład wschodzącej gwiazdy — napastnik, i to świetny. Mexx Meerdink ma 22 lata, to również czysty produkt Alkmaar, nietknięty przez rynek transferowy. Jednak jego droga na szczyt była daleka od usłanej różami.

W Season 1 prawie nie grał: cztery występy, zero goli, dzieciak na marginesie drużyny. Przełomem był Season 2, który okupił ciężką pracą — trzynaście z jego dwudziestu dziewięciu występów zaliczył z ławki rezerwowych, a i tak skończył z dwunastoma bramkami, stając się dżokerem, który odmieniał losy meczów, w których nie wychodził w pierwszej jedenastce. W tym sezonie stał się podstawowym graczem, a kluczowe liczby nie zawiodły: dziesięć goli i trzy asysty w zaledwie dwudziestu sześciu występach.

Tym co czyni ten wynik wyjątkowym, a nie zwyczajnym, jest kalendarz, z jakim musiał się mierzyć. Historia kontuzji Meerdink w tym sezonie brzmi jak dziennik wojenny — urazy w styczniu, dwukrotnie w marcu, kolejny w kwietniu i jeszcze jeden w czerwcu. Cztery osobne pobyty w gabinetach lekarskich, a on i tak zdobył dwucyfrową liczbę bramek. Jego ocena (rating) rosła z 69 do 76, aż do 82 na przestrzeni trzech kampanii, a każdy awans wywalczył w koszulce, którą nosi przez całą karierę.

Zagraniczny talent niosący klub na własnych barkach

Nie każde odkrycie w Holandii jest Holendrem. Spójrzmy niżej w tabelę, na średniaka Nijmegen, gdzie gra Kento Shiogai — 21-letni japoński napastnik, który dokonał czegoś po cichu heroicznego: niemal w pojedynkę wyciągnął przeciętny zespół na przyzwoity poziom.

Shiogai strzelił dwanaście z trzydziestu siedmiu ligowych goli Nijmegen w tym sezonie — to prawie jedna trzecia całego dorobku klubu, który zajął dwunaste miejsce. Jego własna krzywa rozwoju odzwierciedla pozostałe: jeden gol w epizodycznym pierwszym sezonie, siedem w drugim, teraz dwanaście, a jego ocena (rating) rosła z 67 do 75 i do 79 wraz ze wzrostem odpowiedzialności. Trzy nagrody dla gracza meczu w walczącym z trudnościami zespole to nie przypadek; to młody zawodnik będący najlepszym punktem swojego klubu, tydzień po tygodniu, w lidze bardzo dalekiej od domu.

Jest najtańszy z tej trójki pod względem wartości rynkowej i bez wątpienia wykonuje najcięższą pracę.

Co tak naprawdę umyka machinie medialnej

Żadne z tych trzech nazwisk nie przewija się na kanałach handlowych. Apetyt społeczności skupia się tam na czymś bardziej efektownym — 16-letnim cudownym dziecku, południowoamerykańskiej perełce na wypożyczeniu czy listach typu „Top 25 młodych gwiazd, które warto obserwować i w które warto inwestować”, które stały się osobnym gatunkiem. Jeden z menedżerów, snaus74, podsumował ten cały trud westchnieniem, które rozpozna każdy twórca drużyn młodzieżowych:

I don't have 24 wonderkids. I wish.

To szczera wersja tego marzenia. Zarzucasz szeroką sieć, gromadzisz graczy poniżej 21 roku życia i modlisz się, by kilku z nich stało się takimi piłkarzami, jakimi Owusu-Oduro, Meerdink i Shiogai już są. Większość nie będzie. Darem Eredivisie, zarówno w Soccerverse, jak i w prawdziwym życiu, jest to, że wykonuje swoją robotę do końca — bierze surowych chłopaków i oddaje ukształtowanych piłkarzy.

Problem polega oczywiście na tym, co dzieje się dalej. Spójrzmy na Matheus Gonçalves. Ten 20-letni Brazylijczyk spędził pół sezonu, błyszcząc w Heerenveen — cztery gole, trzy asysty, ocena (rating) już na poziomie 82 — a w czerwcu odszedł, sprzedany do Brentford za 18 million SVC. To schemat, przed którym liga holenderska nie ucieknie: rozwija ich, a większe ligi wypisują czeki. GreenFuryx z Brentford jest teraz właścicielem 20-latka, którego większość społeczności Soccerverse nigdy nie zauważyła w pomarańczowych barwach.

Cieszmy się więc dzieciakami z Alkmaar i dziewiątką z Nijmegen, póki wciąż tu są, wciąż są tani i wciąż noszą jedyny herb, jaki kiedykolwiek znali. Machina medialna w końcu ich dopadnie — zawsze to robi. Po prostu tym razem, wyjątkowo, jest o sezon w tyle za danymi.