London Red mieli puchar w kieszeni już od tygodni. Kolejka 38 rozstrzygnęła jednak wszystko, co działo się pod nimi — i to z bezwzględnością, która pozostawiła Crystal Palace rozpaczliwie walczących o srebro, które trzymali w rękach przed finałową nocą, a Derby zepchnęła w przepaść różnicą zaledwie jednego punktu.

Po rozegraniu wszystkich 38 meczów, oto podsumowanie Sezonu 3 w angielskiej ekstraklasie — oraz rzut oka wstecz na to, jak wygrywano i przegrywano tę batalię.

Mistrzowie o lata świetlne przed resztą — i defensywa na miarę tytułu

London Red pod wodzą Sjow zakończyli rozgrywki z dorobkiem 76 punktów, z przewagą aż siedmiu oczek, a najważniejszą statystyką nie są wcale zwycięstwa, lecz to, jak mało bramek stracili: zaledwie 13 goli w 38 meczach. Nikt inny nie zbliżył się do tego wyniku na odległość mniejszą niż pięć trafień — drugi pod tym względem Brentford stracił 18 bramek. Z David Raya w bramce, stojącym za defensywą dowodzoną przez genialnego William Saliba (środkowy obrońca z oceną ogólną 92 i oceną wślizgów 92), London Red zamienili ligę w festiwal czystych kont, urozmaicany instynktem strzeleckim Leandro Trossard i niespożytymi siłami Declan Rice w środku pola. Sezon przypieczętowali w swoim stylu: domową demolką 4-0 z Crystal Palace, która była zarazem bezlitosną egzekucją.

Skok na srebrny medal

Ten łomot okazał się zgubny dla Palace w walce o wicemistrzostwo. Ekipa Strategos przystępowała do Kolejki 38 na drugim miejscu, z dwoma punktami przewagi nad Manchester Blue, i musiała jedynie wyrównać wynik rywali. Zamiast tego przegrali dwa ostatnie mecze — i w finałowy wieczór skapitulowali na stadionie London Red, podczas gdy Manchester Blue wygrali 1-2 na niemal pełnym obiekcie Tottenham, na oczach 62,814 widzów.

Matematyka była bezlitosna: Palace zatrzymało się na 68 punktach, Blue wskoczyli na 69, a fotel wicemistrza zmienił właściciela w ostatniej chwili. Zespół Phesiola w pełni na to zasłużył — przegrali zaledwie pięć meczów w całym sezonie, najmniej w lidze — nawet jeśli 15 remisów to powód, dla którego nigdy tak naprawdę nie włączyli się do walki o tytuł. Erling Haaland z 12 golami (co dało mu ex aequo pierwsze miejsce w klasyfikacji strzelców) przewodził formacji ofensywnej, wspierany z głębi pola przez Rodri i Manuel Akanji.

Warto jednak współczuć Palace. Zdobyli 48 bramek, co wyrównało wynik mistrzów, a w osobie Dean Henderson mieli najczęściej ratującego skórę bramkarza w lidze — osiem nagród dla Gracza Meczu (MOM), więcej niż jakikolwiek inny zawodnik. Ismaïla Sarr z ośmioma asystami również zdominował swoją klasyfikację. Trzecie miejsce dla drużyny, która przez chwilę prowadziła w wyścigu po tytuł, wygląda jak zmarnowana szansa.

Brentford: cisi bohaterowie ponad stan

Jeśli szukacie historii, której nikt się nie spodziewał, znajdziecie ją na Griffin Park. Brentford pod wodzą GreenFuryx zajął piąte miejsce z 61 punktami, legitymując się drugą najlepszą defensywą w lidze (18 straconych goli) i zdobywając zaledwie 32 bramki — to dowód na to, że szczelna obrona i umiejętność unikania porażek (16 remisów, siedem przegranych) mogą zaprowadzić mniejszy klub bardzo daleko. Posiadając jedną ze skromniejszych baz kibicowskich w lidze, uplasowali się nad Newcastle, Nottingham, Chelsea, Tottenham i Manchester Red. Co znamienne, to właśnie wygrana Brentford 0-1 na wyjeździe z Derby w ostatniej kolejce przesądziła o losach dolnej części tabeli.

Problem Liverpoolu z remisami

Liverpool prowadzony przez Biarritz mógł pochwalić się najwyższą średnią oceną składu w lidze (90) i przegrał tylko sześć razy — a mimo to zajął czwarte miejsce. Winowajca jest oczywisty: 16 remisów, najwięcej w lidze (ex aequo z innym zespołem). Harvey Elliott był najjaśniejszym punktem kosztownej kadry z 10 golami i pięcioma asystami, a Alisson zgarnął siedem statuetek MOM, jednak zbyt wiele spotkań kończyło się podziałem punktów. Everton był drugim wielkim kolekcjonerem remisów — zespół Invincible zanotował ich aż 18 (najwięcej w lidze), ale przynajmniej zakończył sezon serią pięciu meczów bez porażki, co pozwoliło mu wspiąć się na dziewiąte miejsce.

Walka o utrzymanie i spadek o jeden punkt

Na dole tabeli walka o przetrwanie trzech drużyn, o której pisałam dwa tygodnie temu, toczyła się do ostatniego gwizdka. Leicester (16. miejsce, 39 punktów) ostatecznie się utrzymało, w czym pomogło 11 goli Vangelis Pavlidis. Prawdziwy dramat rozegrał się jednak poniżej nich.

West Ham udał się na mecz ze zdegradowanym już Burnley, potrzebując punktu, i wymęczył 0-0, kończąc na 17. miejscu z dorobkiem 35 punktów. Derby, wiedząc, że tylko wygrana może dać im ratunek, przegrało u siebie 0-1 z Brentford przed garstką widzów i pozostało z 34 punktami. Jeden punkt. Tyle wynosiła cała różnica między ucieczką spod topora ekipy SupernovaOrbit a spadkiem klubu, którego bramkarz — co niezwykłe — zanotował najwyższą łączną ocenę występów spośród wszystkich zawodników w lidze. To był sezon nieustannej, tytanicznej pracy w przegranej sprawie.

Razem z Derby spada Burnley — 25 punktów, cztery zwycięstwa, 55 straconych bramek — oraz Luton, które przeżyło prawdziwie koszmarną kampanię: 14 punktów, trzy zwycięstwa, 72 stracone gole, bilans bramkowy minus 56. Przepaść między mistrzami a czerwoną latarnią ligi wyniosła 62 punkty i cały piłkarski wszechświat.

Drużyna sezonu w liczbach

Na szczycie klasyfikacji strzelców było ciasno — Haaland i Evan Ferguson z Brighton podzielili się Złotym Butem z dorobkiem 12 trafień, a tuż za nimi uplasowała się grupa pościgowa z 11 golami, w tym Jarrod Bowen z West Ham, Kaio Pinto Ramos z Nottingham oraz Pavlidis. Elliott był najbardziej wszechstronym graczem ligi, a Bryan Mbeumo niemal w pojedynkę wywalczył 10 bramek dla dziurawej ekipy Manchester Red. Jednak kluczową statystyką sezonu pozostaje 13 straconych goli przez London Red. Kiedy zdobywa się tytuł z taką defensywą, reszcie ligi pozostaje jedynie walka o ochłapy. Tym razem walka ta rozstrzygnęła się w ostatnią noc.