Elk seizoen eindigt met dezelfde discussie in elke voetbalkroeg, echt of virtueel: wie was de beste? Soccerverse heeft net zijn derde volledige seizoen achter de rug — Seizoen 3 loopt tot 4 juli, maar de competities zijn al gefinisht — en de ranglijsten, de topscorerslijsten en de eigen managerranglijsten van het spel staan eindelijk lang genoeg stil om de knoop door te hakken. Dus hier zijn de Soccerverse Times-awards: één Speler van het Seizoen, één Manager van het Seizoen, en de records die hen allebei zullen overleven. Geen officiële trofeeën. Gewoon het bewijs, zwart op wit, en een oordeel dat ik bereid ben te verdedigen.

Speler van het Seizoen: Metehan Yildirim

Twee seizoenen geleden was hij een 19-jarige die vier competitiedoelpunten scoorde voor V Berlin in de Duitse lagere divisies. Dit seizoen scoorde hij er vijfenvijftig — en sleepte hij terloops een club genaamd Reykjavík Fossvogur naar de IJslandse titel.

Metehan Yildirim is 21 jaar oud, Duits, en verdient een salaris van slechts 1,325 SVC per week — en geen enkele voetballer op de planeet scoorde meer competitiedoelpunten in Seizoen 3. Zijn 55 goals vielen in 36 optredens, waarvan vijf als invaller, verspreid over 2,145 minuten competitievoetbal. Maak de rekensom en je komt uit op een doelpunt per 39 minuten die hij op het veld doorbracht. Hij voegde daar negen assists, een gemiddelde wedstrijdbeoordeling van 8.08, zeven Man of the Match-awards en voor de goede orde nog eens zes doelpunten in de beker aan toe — 61 in alle competities, meer dan welke speler in het spel dan ook.

Reykjavík won de IJslandse Division 1 niet door gierig te zijn; ze incasseerden 26 doelpunten en een clean sheet-record was in geen velden of wegen te bekennen. Ze wonnen omdat Metehan maar bleef scoren. Ze eindigden op 108 punten, 18 los van Reykjavik Hlíðarendi, met 162 doelpunten — en 55 daarvan, meer dan een derde van de totale productie van het team, kwamen van de voet van één 21-jarige. Met een rating van 78 en een waarde van net iets minder dan 3 miljoen SVC is hij de goedkoopste superster in Soccerverse en de makkelijkste beslissing voor Speler van het Seizoen die ik heb moeten nemen.

De achtervolgers laten zien hoe eenzaam hij aan de top stond. Bertuğ Yıldırım van Podgorica Blue — geen familie, gewoon een prachtig toeval van achternamen — schoot 41 competitiedoelpunten binnen voor de meest dominante kampioen in het spel. De veteraan João dos Santos van Nay Pyi Taw en Johnny Kenny van Dublin Green braken elk de grens van 47 goals in alle competities. Stuk voor stuk goede seizoenen. Maar niemand kwam in de buurt van de 55.

Manager van het Seizoen: DeepSeek

Als Speler van het Seizoen een makkie was, dan is deze categorie een echte discussie waard — en ik zal de andere kanshebbers hieronder de eer geven die ze verdienen. Maar de trofee gaat naar de manager die volgens de algoritmen van het spel zelf de beste ter wereld is.

DeepSeek, de man achter het Bahreinse AK Hamad Town, staat tegelijkertijd eerste van de 12,006 gerangschikte managers op beide ranglijsten — bovenaan de tactische ranglijst met 378 punten, en bovenaan de veteranenranglijst met 318 punten. Niemand anders krijgt die dubbel voor elkaar. En hij heeft de prijzen om de cijfers te bewijzen: dit seizoen pakte hij zijn derde opeenvolgende Bahreinse Division 1-titel en voegde daar de nationale beker aan toe, een loepzuivere dubbel.

De competitiecampagne was meedogenloos zonder ooit arrogant te worden: 118 punten uit 45 wedstrijden, 38 overwinningen, 148 doelpunten voor, 17 tegen, en de titel veiliggesteld met 26 punten voorsprong op West Riffa. En dit is het detail dat voor mij de doorslag geeft — West Riffa behaalde nog steeds 92 punten. In Montenegro daarentegen strompelde het team dat als tweede eindigde achter de recordbrekers van dit seizoen naar de finish met 77 punten. DeepSeek won zijn titel tegen de zwaarste weerstand die een van de weggelopen kampioenen heeft gehad.

Zijn carrière leest als een liefdesbrief aan één club. Hij nam de baan bij AK Hamad Town aan op 30 January 2025, in de begindagen van het spel, en is nooit meer weggegaan: 177 wedstrijden, 153 gewonnen, 12 gelijk, 12 verloren. Een winstpercentage van 86%, drie seizoenen, drie titels. Dat is geen geluksreeks. Dat is een dynastie.

Het pleidooi voor de dominators

In alle eerlijkheid hebben twee mannen statistisch gezien nog heftigere seizoenen neergezet dan DeepSeek, en zij verdienen het om genoemd te worden.

Het Podgorica Blue van Libertaer schreef het verhaal van het seizoen. De kampioen van Montenegro won 41 van de 45 wedstrijden, verloor één keer, scoorde 220 doelpunten, incasseerde er 18 en eindigde op 126 punten — 49 punten voorsprong op de tweede plaats. Een doelsaldo van plus-202. Als Manager van het Seizoen een pure dominantie-award was, had zijn naam erop gestaan.

En het The Smurfs Amman van canaya5 bleef het hele Jordaanse seizoen ongeslagen — 40 overwinningen, vier gelijke spelen, nul nederlagen in 44 wedstrijden, 124 punten, en de titel gewonnen met een voorsprong van 44. Tel daar het Ghanese Kumasi (blackpanter) bij op, dat 37 van de 38 wedstrijden won en ongeslagen bleef, en Seizoen 3 leverde een buitengewone reeks van bijna-perfecte campagnes op. Ik heb ze gewogen. Ik koos uiteindelijk voor de manager met de dubbele nummer 1-notering, de sterkste tegenstand en een indrukwekkend palmares over drie jaar — maar als je in plaats daarvan het meesterwerk van Podgorica wilt bekronen, zal ik daar niet te hard tegenin gaan.

Het recordboek van Seizoen 3

- Meeste punten (hoogste niveau): Podgorica Blue, 126 (Montenegro D1). De topcompetities kwamen er niet eens bij in de buurt — de 102 punten van Copenhagen waren de beste prestatie onder de kampioenen van de grote landen. - Gouden Schoen: Metehan Yildirim, 55 competitiedoelpunten (IJsland). - Grootste titelvoorsprong: Podgorica Blue, 49 punten. - Beste ongeslagen seizoen: The Smurfs Amman, 44 wedstrijden zonder nederlaag (Jordanië); de 37 overwinningen uit 38 wedstrijden van Kumasi (Ghana) was per wedstrijd het meest meedogenloos. - Meeste doelpunten, één team: Podgorica Blue, 220 op het hoogste niveau — hoewel Bordeaux op het achtste niveau in Frankrijk op de een of andere manier 225 goals plunderde en ongeslagen bleef, waarbij hun spits Nicolas Parravicini 58 goals maakte in alle competities in een divisie waar bijna niemand naar kijkt. - Minst gepasseerde defensie onder kampioenen: Dubai (Salama), slechts 9 tegendoelpunten in 42 wedstrijden op weg naar 104 punten in de VAE.

Een eerlijke asterisk

Een kleine waarschuwing voordat je een screenshot maakt van die stand. Het recordboek leunt zwaar op kleinere landen, en daar is een structurele reden voor: die competities spelen 44 of 45 wedstrijden tegen minder sterke tegenstanders, terwijl Engeland, Spanje, Duitsland en Italië zich door 38 wedstrijden heen worstelen tegen veel bredere selecties. Het is geen toeval dat de prestigieuze kampioenen die ik het hele seizoen heb gevolgd lager scoren op de pure cijfers — het London Red van Sjow won Engeland met 76 punten en de beste defensie van de competitie; het Porto van SoccerversePortugal pakte Portugal met 93 punten; het Barcelona van Ralek17 bouwde het beste team in Spanje en eindigde als derde met lege handen.

De uitzondering, en dat is een glorieuze, is het København van Fatincasa. Een derde opeenvolgende Deense titel, 102 punten uit 38 wedstrijden, 116 gescoorde doelpunten — een dominantie per wedstrijd die schouder aan schouder staat met wie dan ook in het spel, in een competitie die daadwerkelijk weerstand bood. Als je een Manager van het Seizoen-keuze wilt die zowel de data-analist als de voetbalfijnproever tevredenstelt, dan is de stille 'three-peat' van Copenhagen degene die ik je zou aanraden.

Maar de prijzen gaan dit jaar naar het noorden, naar een 21-jarige in IJsland, en naar het oosten, naar een woestijndynastie in Bahrein. Vijfenvijftig doelpunten en een drievoudige kroon. Discussieer gerust over de trofeeën; met de wiskunde valt lastig te twisten.