Er schuilt een bijzondere wreedheid in een bekerfinale die al beslist is voordat de stoeltjes warm zijn. Halle, een club uit de derde divisie die hier eigenlijk niets te zoeken had, betrad het veld in het eigen stadion voor een bijna uitverkocht huis van 15.040 toeschouwers, met de glinsterende Duitse beker binnen handbereik. Zes minuten later was die droom zo goed als vervlogen.

Hamburg, een club uit de hoogste divisie die het seizoen begon met een rating van 80 tegenover de 60 van Halle, won de DEU Cup van Season 3 niet zozeer, maar overviel deze eerder. Twee doelpunten in de eerste zes minuten veranderden de kraker in een lange, vruchteloze achtervolging. Het eindigde in 0-2 — en in werkelijkheid had de wedstrijd bij rust al beslist kunnen zijn.

Twee klappen, daarna het slot erop

De eerste viel al in de derde minuut. Hamburg kreeg een strafschop toegekend, Yves Bissouma ging achter de bal staan, en de middenvelder — die na afloop de 'man of the match'-award en een foutloze rating van 10 in ontvangst mocht nemen — stuurde de keeper van de thuisploeg de verkeerde hoek in. Nog voordat het publiek op adem kon komen, lag de tweede er al in: een snelle combinatie over rechts stelde een aanvaller van Hamburg in staat om Matei Goga in de zesde minuut te passeren. Gastheer 0, bezoekers 2, met amper 360 seconden op de klok.

Wat volgde was het vreemde, holle schouwspel van een finale waarin de underdog al het balbezit had, maar geen enkel antwoord. Halle had 53% balbezit, loste 12 schoten tegenover de 11 van Hamburg en dwong zeven corners af. Aliou Thiare testte de vuisten van de vijandelijke doelman binnen tien minuten; Matteo Spinaccè had toen al een kans voorlangs geschoten. Maar de keeper van Hamburg, die al snel in een rustig ritme kwam, maakte vijf reddingen. Voor hem stond Sebastian Schonlau als een huis; de centrale verdediger deed met een rating van 10 niet onder voor Bissouma.

Wedstrijdcontrole op z'n Hamburgs

Veelzeggend was dat de ploeg van Bidart nooit op zoek ging naar een derde treffer. Hamburg voerde in de rust al al haar drie de wissels door — waarbij zowel de doelpuntenmaker als de aangever van die tweede treffer naar de kant werden gehaald — en consolideerde een voorsprong die ze nooit meer uit handen leken te geven. Halle-trainer Ralek4 gooide net na het uur zijn bank leeg met een drievoudige wissel, maar de kansen bleven stuklopen op dezelfde blauwe muur. De gele kaarten — voor Bissouma, Franco Carboni van Halle en Jonathan Gradit van Hamburg, allemaal aan weerszijden van de rust — waren zo ongeveer het enige overige spektakel dat de avond bood.

De weg naar de hartenpijn

Laat de eindstand niet overschaduwen hoe Halle hier is gekomen. De club van Ralek4 promoveerde in Season 1 als kampioen uit Division 4 en staat nu in de middenmoot van de derde divisie, maar hun bekeravontuur was legendarisch: een 11-0 afslachting van Berlin Westend in de openingsronde, stalen zenuwen in de strafschoppenseries tegen Pirmasens en Kaiserslautern, en een 2-0 zege op Mainz in de halve finale. Zeven rondes, zeven keer overleefd. De achtste, tegen een ploeg die drie divisies hoger speelt, was een brug te ver.

Revanche in het blauw

Voor Hamburg is dit een wond die eindelijk is geheeld. In Season 1 waren ze nog de verliezende bekerfinalist onder een ander bewind; onder Bidart deden ze het een stapje beter en tilden ze de trofee voor het eerst omhoog, met de prijzenpot van 66.9m-SVC als zoete beloning. Een tiende plaats in DEU Division 1 zorgde voor een teleurstellend competitieseizoen, maar bekervoetbal vraagt om iets anders — en Hamburg gaf dat antwoord binnen zes minuten.

Halle keert terug naar de derde divisie met de kater van een verloren finale op eigen bodem, en de stille wetenschap dat zij, gedurende één onwaarschijnlijke lente, het mooiste bekerverhaal van Duitsland schreven. Finales kennen echter geen sentiment. Hamburg wist precies wat het moest doen met een vroege voorsprong. Het sprookje kwam nooit echt van de grond.