Opkomende sterren horen te scoren. Dat is de deal die de markt met ons sluit: een tiener duikt uit het niets op, de influence-prijs verdrievoudigt in een middag, en iemand in het trading-kanaal noemt hem de volgende Endrick nog voordat hij dertig competitiewedstrijden heeft gespeeld. Het is een luidruchtige, verslavende business, en de Soccerverse-community is er heerlijk en hopeloos aan verslaafd.

Het is dan ook de moeite waard om ronduit te zeggen dat de meest betrouwbare jonge speler in de Nederlandse Eredivisie dit seizoen geen enkel doelpunt heeft gescoord. Hij hield ze tegen.

De keeper die opgroeide tussen de palen

Rome-Jayden Owusu-Oduro is 21 jaar oud en heeft nog nooit het shirt van een andere club gedragen. Hij nam als tiener plaats in het doel van Alkmaar en is simpelweg nooit meer weggegaan — 35 competitieoptredens in Season 1, 31 in Season 2, 36 dit seizoen; een muur van minuten die hij heeft verzameld nog voordat de meeste spelers van zijn leeftijd überhaupt ergens een basisplaats hebben veroverd.

De clean sheet-kolom vertelt het verhaal beter dan welk scoutingsrapport dan ook: 16, toen 19, en toen 20. Dat laatste getal betekent dat Owusu-Oduro in meer dan de helft van zijn competitiewedstrijden de nul hield, terwijl Alkmaar als derde eindigde. En dat terwijl hij ook in de continentale competitie onder de lat stond, waar hij nog eens drie clean sheets toevoegde in tien Europese avonden. Zijn rating is gestegen van een ongeslepen 63 als jonge speler naar 83 nu, en zijn wedstrijdgemiddelde van dit seizoen — 7.5, met vijf man-of-the-match-awards — is het soort consistentie waar managers seizoenen omheen bouwen in plaats van op te gokken.

Geen drama hier, geen biedoorlog, geen IPO-gekte. Gewoon een 21-jarige die al drie jaar lang geruisloos uitblinkt bij een club die hem vertrouwt. In een spel dat geobsedeerd is door de volgende explosie, is dat op zichzelf al zeldzaam.

De doelpuntendief die door de pijn heen scoorde

Een kleedkamerkastjes verderop zit de meer herkenbare vorm van een opkomende ster — een spits, en een hele goede. Mexx Meerdink is 22, eveneens puur Alkmaar, en ook onaangeraakt door de transfermarkt. Maar zijn opmars is allesbehalve soepel verlopen.

In Season 1 kwam hij nauwelijks in actie: vier optredens, geen doelpunten, een jongen in de marge. Season 2 was zijn doorbraak, en die kwam op de harde manier — dertien van zijn negenentwintig optredens waren als invaller, en toch eindigde hij met twaalf doelpunten; de supersub die wedstrijden besliste waarin hij niet eens startte. Dit seizoen werd hij basisspeler, en de cijfers die ertoe doen bleven overeind: tien doelpunten en drie assists in slechts zesentwintig optredens.

Wat dat totaal eerder bewonderenswaardig dan gewoon maakt, is de kalender eromheen. De blessuregeschiedenis van Mexx Meerdink dit seizoen leest als een oorlogsdagboek — tikken in januari, twee keer in maart, opnieuw in april en nog een in juni. Vier afzonderlijke periodes op de behandeltafel, en toch haalde hij de dubbele cijfers. Zijn rating is over de drie seizoenen gestegen van 69 naar 76 naar 82, waarbij elke stap omhoog is verdiend in het shirt dat hij al zijn hele carrière draagt.

De importspeler die een club op zijn rug draagt

Niet elke Nederlandse doorbraak is Nederlands. Zak af op de ranglijst naar middenmoter Nijmegen en je vindt Kento Shiogai, een 21-jarige Japanse aanvaller die iets stilletjes heroïsch heeft gedaan: hij heeft een heel gewoon team bijna in zijn eentje naar een respectabele positie gesleept.

Kento Shiogai scoorde dit seizoen twaalf van de zevenendertig competitiedoelpunten van Nijmegen — bijna een derde van alles wat zijn club presteerde, bij een team dat als twaalfde eindigde. Zijn eigen curve weerspiegelt die van de anderen: één doelpunt in een bescheiden eerste seizoen, zeven in zijn tweede, twaalf nu, waarbij zijn rating steeg van 67 naar 75 naar 79 naarmate de verantwoordelijkheid groeide. Drie man-of-the-match-awards in een worstelend team is geen geluk; het is een jonge speler die week na week het beste is wat zijn club te bieden heeft, in een competitie ver weg van huis.

Hij is de goedkoopste van de drie qua marktwaarde, en waarschijnlijk degene die het zwaarste werk verzet.

Wat de hypemachine eigenlijk mist

Geen van deze drie zijn de namen die je hoort in de trading-kanalen. De honger van de community ligt daar bij iets flitsenders — het 16-jarige wonderkind, de uitgeleende Zuid-Amerikaanse parel, de "Top 25 jonge sterren om te volgen en in te investeren"-lijstjes die een genre op zich zijn geworden. Eén manager, snaus74, vatte de hele sleur samen met een zucht die elke jeugdbouwer zal herkennen:

Ik heb geen 24 wonderkinderen. Ik wou dat het zo was.

Dat is de eerlijke versie van de droom. Je werpt een groot net uit, slaat spelers onder de 21 in, en bidt dat een paar van hen veranderen in de spelers die Rome-Jayden Owusu-Oduro, Mexx Meerdink en Kento Shiogai al zijn. De meesten doen dat niet. Het geschenk van de Eredivisie, in Soccerverse net als in het echte leven, is dat het de klus daadwerkelijk klaart — het neemt ruwe talenten en levert volwaardige voetballers af.

Het probleem is natuurlijk wat er daarna gebeurt. Let maar eens op Matheus Gonçalves. De 20-jarige Braziliaan speelde een half seizoen de pannen van het dak bij Heerenveen — vier doelpunten, drie assists, een rating die al op 82 stond — en in juni was hij weg, verkocht aan Brentford voor 18 miljoen SVC. Dat is het patroon waar de Nederlandse competitie niet aan kan ontsnappen: zij leidt ze op, en de grotere competities schrijven de cheque uit. GreenFuryx van Brentford bezit nu een 20-jarige die het grootste deel van Soccerverse nooit heeft opgemerkt in het oranje.

Geniet dus van de talenten van Alkmaar en de nummer 9 van Nijmegen nu ze er nog zijn, nog goedkoop zijn en nog steeds het enige logo dragen dat ze ooit hebben gekend. De hypemachine zal ze uiteindelijk wel vinden — dat gebeurt altijd. Alleen loopt hij dit keer, voor de verandering, een seizoen achter op de data.