Η London Red είχε εξασφαλίσει το τρόπαιο εδώ και εβδομάδες. Αυτό που έκρινε η Gameweek 38 ήταν όλα όσα βρίσκονταν από κάτω της — και το έκρινε με μια σκληρότητα που άφησε την Crystal Palace να ψάχνει μάταια το ασημένιο μετάλλιο που κρατούσε μέχρι την τελευταία νύχτα, και τη Derby να πέφτει στην κατηγορία κάτω για τη διαφορά ενός και μόνο βαθμού.

Μετά από 38 αγωνιστικές, αυτός είναι ο απολογισμός της Season 3 στην κορυφαία κατηγορία της Αγγλίας — και μια ματιά στο πώς κερδήθηκε και πώς χάθηκε η μάχη.

Πρωταθλητές με τεράστια διαφορά — και μια άμυνα ανάλογης κλάσης

Η London Red του Sjow τερμάτισε στους 76 points, επτά ολόκληρους βαθμούς μπροστά, και το στατιστικό που ξεχωρίζει δεν είναι οι νίκες αλλά η άρνησή της να δεχτεί γκολ: just 13 goals in 38 games. Κανείς άλλος δεν πλησίασε σε απόσταση πέντε γκολ από αυτό — η Brentford ήταν η επόμενη καλύτερη με 18. Με τον David Raya πίσω από μια άμυνα που καθοδηγούσε ο επιβλητικός William Saliba (ένας κεντρικός αμυντικός με αξιολόγηση 92 και 92 στο tackling), η London Red μετέτρεψε την κατηγορία σε μια σειρά από clean sheets, με ενδιάμεσες πινελιές από τα καθοριστικά γκολ του Leandro Trossard και τη «μηχανή» του Declan Rice στη μεσαία γραμμή. Έκλεισαν τη χρονιά όπως ακριβώς της άρμοζε: με μια 4-0 home demolition of Crystal Palace που έμοιαζε με εκτέλεση.

Η ληστεία του ασημένιου μεταλλίου

Αυτή η συντριβή ήταν η καταστροφή της Palace στο παράλληλο σενάριο της βραδιάς. Η ομάδα του Strategos μπήκε στη Gameweek 38 ούσα δεύτερη, δύο βαθμούς μπροστά από τη Manchester Blue, χρειαζόμενη απλώς να φέρει το ίδιο αποτέλεσμα με την αντίπαλό της. Αντίθετα, έχασε τα δύο τελευταία της παιχνίδια — και την τελευταία βραδιά παραδόθηκε στην έδρα της London Red, την ώρα που η Manchester Blue won 1-2 at a near-full Tottenham, μπροστά σε 62,814 θεατές.

Η αριθμητική ήταν αμείλικτη: η Palace έμεινε στάσιμη στους 68, η Blue ανέβηκε στους 69, και η δεύτερη θέση άλλαξε χέρια την τελευταία αγωνιστική. Η ομάδα της Phesiola το άξιζε απόλυτα — έχασε μόλις five matches all season, fewest in the division — ακόμα κι αν οι 15 ισοπαλίες είναι ο λόγος που δεν διεκδίκησε ποτέ πραγματικά τον τίτλο. Τα 12 goals του Erling Haaland (στην κορυφή του πίνακα των σκόρερ) οδήγησαν την επίθεση, με τους Rodri και Manuel Akanji να τροφοδοτούν από πίσω.

Λυπηθείτε πάντως και την Palace. Σκόραρε 48 γκολ, επίδοση που ισοφάρισε μόνο η πρωταθλήτρια, και στο πρόσωπο του Dean Henderson είχε τον πιο καθοριστικό παίκτη στο πρωτάθλημα — eight Man-of-the-Match awards, more than any other player. Οι eight assists του Ismaïla Sarr την έφεραν επίσης στην κορυφή της σχετικής λίστας. Η τρίτη θέση για μια ομάδα που για λίγο οδηγούσε την κούρσα του τίτλου μοιάζει με χαμένη ευκαιρία.

Brentford: Οι αθόρυβοι υπερβατικοί

Αν ψάχνετε την ιστορία που κανείς δεν περίμενε, αυτή γράφτηκε στο Griffin Park. Η Brentford finished fifth on 61 points του GreenFuryx με τη second-meanest defence in the division (18 παθητικό) και μόλις 32 γκολ ενεργητικό — απόδειξη ότι μια απροσπέλαστη άμυνα και η ικανότητα να αποφεύγεις την ήττα (16 ισοπαλίες, επτά ήττες) μπορούν να οδηγήσουν μια μικρότερη ομάδα πολύ μακριά. Με μία από τις πιο σεμνές βάσεις οπαδών στο πρωτάθλημα, τερμάτισαν πάνω από τις Newcastle, Nottingham, Chelsea, Tottenham και Manchester Red. Κατάλληλα, ήταν η 0-1 win at Derby της Brentford την τελευταία αγωνιστική που έκρινε σε μεγάλο βαθμό τη μάχη της παραμονής.

Το πρόβλημα των ισοπαλιών της Liverpool

Η Liverpool του Biarritz διέθετε το highest average squad rating in the division (90) και έχασε μόνο έξι φορές — κι όμως τερμάτισε τέταρτη. Ο ένοχος είναι προφανής: 16 draws, οι περισσότερες στο πρωτάθλημα (μαζί με άλλη μία ομάδα). Ο Harvey Elliott ήταν ο κορυφαίος ενός ακριβού ρόστερ με 10 γκολ και πέντε ασίστ, και ο Alisson συγκέντρωσε επτά βραβεία MOM, αλλά πάρα πολλά απογεύματα έληξαν ισόπαλα. Η Everton ήταν ο άλλος μεγάλος συλλέκτης ισοπαλιών — 18 draws (ρεκόρ κατηγορίας) για την ομάδα του Invincible, η οποία τουλάχιστον έκλεισε αήττητη στα τελευταία πέντε παιχνίδια της για να σκαρφαλώσει στην ένατη θέση.

Παραμονή και υποβιβασμός για έναν βαθμό

Στην ουρά, η μάχη των τριών για δύο θέσεις που είχα επισημάνει πριν από δύο εβδομάδες παίχτηκε μέχρι το τελευταίο σφύριγμα. Η Leicester (16η, 39pts) σώθηκε τελικά, με τα 11 γκολ του Vangelis Pavlidis να την κρατούν μακριά από κινδύνους. Η πραγματική τραγωδία εκτυλίχθηκε από κάτω τους.

Η West Ham πήγε στην ήδη υποβιβασμένη Burnley χρειαζόμενη έναν βαθμό και απέσπασε το 0-0, τερματίζοντας 17η στους 35. Η Derby, γνωρίζοντας ότι μόνο η νίκη ίσως της αρκούσε, έχασε 0-1 at home to Brentford μπροστά σε λιγοστό κόσμο και έμεινε στους 34. Ένας βαθμός. Αυτή ήταν όλη η διαφορά ανάμεσα στην απόδραση του SupernovaOrbit και τον υποβιβασμού για έναν σύλλογο του οποίου ο τερματοφύλακας, παραδόξως, κατέγραψε την υψηλότερη ατομική απόδοση από οποιονδήποτε παίκτη στην κατηγορία — μια σεζόν ασταμάτητης υπερεργασίας για μια χαμένη υπόθεση.

Μαζί με τη Derby υποβιβάζεται η Burnley — 25 points, τέσσερις νίκες, 55 παθητικό — και μια Luton που βίωσε μια πραγματικά εφιαλτική σεζόν: 14 points, three wins, 72 goals against, a goal difference of minus 56. Η διαφορά ανάμεσα στους πρωταθλητές και τους ουραγούς ήταν 62 points και ένα ολόκληρο ποδοσφαιρικό σύμπαν.

Η ομάδα της σεζόν, σε αριθμούς

Στην κορυφή υπήρχε συνωστισμός — ο Haaland και ο Evan Ferguson της Brighton μοιράστηκαν το Χρυσό Παπούτσι στα 12, με μια ομάδα παικτών να ακολουθεί με 11: ανάμεσά τους ο Jarrod Bowen της West Ham, ο Kaio Pinto Ramos της Nottingham και ο Pavlidis. Ο Elliott ήταν ο κορυφαίος all-rounder της κατηγορίας, ενώ ο Bryan Mbeumo οδήγησε μια ευάλωτη αμυντικά Manchester Red σημειώνοντας 10 δικά του γκολ. Όμως, το καθοριστικό στατιστικό της σεζόν παραμένει το παθητικό των 13 γκολ της London Red. Όταν παίρνεις το πρωτάθλημα με τέτοια άμυνα, το υπόλοιπο πρωτάθλημα μένει απλώς να μάχεται για τα ψίχουλα. Αυτή τη φορά, όλα κρίθηκαν την τελευταία ακριβώς νύχτα.